بتهوون-آپاسیوناتا در فامینور، شماره ۲۳ اپوس ۵۷

Abstract

در این سونات که در سال 1804-1805 ساخته شد، بتهوون مهارت های نوازندگی پیانو را به سطح جدیدی از بغرنجی ارتقا داد و سبک جدید و قهرمانانه خود را نیز با قدرت در آن ممزوج کرد. البته عنوان اثر از بتهوون نبود ( ناشر آن را اضافه کرد) اما از قرار معلوم بتهوون آن را پسندید. این قطعه متلاطم و پرشور یکی از آثار مورد علاقه بتهوون در این ژانر بود.

موومان اول : ( آلگرو آسایی، 7:30 دقیقه) بتهوون از شستی ها در حد یک ارکستر استفاده کرده است و در این موومان با تغییرات ناگهانی حجم صدا، دانگ ها و سرعت، نوع جدیدی از درام موسیقایی را به رخ می کشد.

موومان دوم : ( آندانته کن موتو، 5:31 دقیقه ) این موومان آرام با یک تم آکورد مانند شروع می شود و به مجموعه ای از سه واریاسیون بسط می یابد که هر کدام بالاتر و تزیینی تر از قبلی است. آرامش آن گریز مختصری است از حال و هوای نومیدانه تراژیکی که بر بقیه اثر حاکم است. انتهای آن روایتی است از شروع آن که با آریجوی اسرار آمیزی قطع می شود.

موومان سوم : ( آلگرو مانون تروپو، 7:12 دقیقه) برخلاف معمول، موومان سوم سونات مستقیما از موومان دوم به جریان می افتد. آریجو جای خود را به طغیانی می دهد که به فینال بی امانی می انجامد و نوازنده باید تا کودای انفجاری و پایان ناگهانی و محکم آن زمام خود را به دست داشته باشد.