دانشنامه جهان اسلاممیرسلیم، سیدمصطفی (1375). دانشنامه جهان اسلام. تهران: بنیاد دایره المعارف اسلامیhttp://yetl.yabesh.ir/yetl1/handle/yetl/43089602026-09-02T08:57:01Z2026-09-02T08:57:01Zبابارکن الدین شیرازیطاهری عراقی, احمدhttp://yetl.yabesh.ir/yetl1/handle/yetl/43089872025-10-19T06:59:21Z1375-01-01T00:00:00Zبابارکن الدین شیرازی
طاهری عراقی, احمد
بابارکن الدین شیرازی ، مسعودبن عبدالله ، عارف قرن هشتم . اصلاً از مردم بیضای فارس بود و بدین سبب برخی از منابع نسبت «بیضاوی » را هم به لقب او افزوده اند. جابری انصاری نسبت «انصاری » را برای بابارکن الدین ذکر کرده و او را از خاندان جابری انصاری شمرده است و برخی از مؤلفان متأخر، به تبع او، آن را تکرار کرده اند؛ ولی این نسبت که در منابع قدیم ذکری از آن نیست پایه ای ندارد. بابارکن الدین در عرفان از شاگردان کمال الدین عبدالرزاق * کاشانی (متوفی 736) و داود قیصری * (متوفی 751) و نعمان خوارزمی بود، ودر طریقت به سلسلۀ سهروردیه انتساب داشت . در اصفهان می زیست و در همانجا در 26 ربیع الاول 769 درگذشت .
1375-01-01T00:00:00Zتفسیر ملاصدراثبوت, اکبرhttp://yetl.yabesh.ir/yetl1/handle/yetl/43089862025-10-19T06:55:45Z1393-01-01T00:00:00Zتفسیر ملاصدرا
ثبوت, اکبر
تفسیر ملاصدرا ، مجموعهای از تفاسیر برخی سورههای قرآن به عربی از ملاصدرا * (متوفی 1050). وی این تفاسیر را بهصورت رسالههای پراکنده و در مدتی کمتر از بیست سال نوشت.تفاسیر ملاصدرا بهترتیب سورههای قرآن تنظیم و در یک جلد، بهکوشش شیخاحمد شیرازی به نام تفسیر ملاصدرا چاپ سنگی شد. سه بار نیز این رسالهها در هفت مجلد به نام التفسیرالکبیر و تفسیر القرآن الکریم به چاپ رسیده است.
1393-01-01T00:00:00Zبنیاد شاهنامه فردوسیتفضلی, احمدhttp://yetl.yabesh.ir/yetl1/handle/yetl/43089852025-10-19T06:51:27Z1393-01-01T00:00:00Zبنیاد شاهنامه فردوسی
تفضلی, احمد
بنیاد شاهنامة فردوسی ، مؤسسة تحقیقاتی وابسته به وزارت فرهنگوهنر وقت که در 1350ش تأسیس شد، و نخستین مدیر آن مجتبی مینوی بود. هدف از تأسیس این بنیاد، طبق اساسنامة آن، عبارت بود از آماده کردن تصحیح انتقادی شاهنامه و بررسی ادبی، تاریخی، اجتماعی و هنری آن. هیئت امنای بنیاد مرکب از مجتبی مینوی، پرویز ناتلخانلری، یحیی مهدوی، سیدحسین نصر، عباس زریابخویی، محمدامین ریاحی و مهدی فروغ، به ریاست وزیر فرهنگ و هنر وقت بود. بنیاد همچنین هیئت مشاورانی داشت مرکب از مجتبی مینوی، عباس زریاب خویی، سیدجعفر شهیدی، احمد تفضلی، علی رواقی و علیاشرف صادقی (برای مدتی). اینان وظیفة بررسی نهایی متونی را که پژوهندگان بنیاد آماده میکردند، بر عهده داشتند.برای آماده کردن تصحیح انتقادی متن شاهنامه چند تن از پژوهندگان به استخدام بنیاد درآمدند و مهمترین میکروفیلمهای نسخههای خطی شاهنامه گردآوری شد. از آنجا که تصحیح همة شاهنامه برنامهای درازمدت بود، بنیاد بر آن شد که این کتاب را بخش به بخش آماده و منتشر کند. نخستین بخش، داستان رستم و سهراب بود که به تصحیح انتقادی و با مقدمة مینوی در 1352ش منتشر شد؛ بخش دوم: داستان فرود به کوشش محمد روشن در 1354ش (بدون ذکر نسخه بدلها) منتشر شد؛ بخش سوم: داستان سیاوش که به کوشش مینوی و با همکاری محمد مختاری آمادة نشر شد ولی جلد اول آن (با مقدمة مهدی قریب) چند سال پس از درگذشت مینوی (1355 ش)، در 1363ش و جلد دوم در 1369ش منتشر گردید. این بخشها را ناشران گوناگون منتشر کردند.در بنیاد شاهنامه دو تن از نقاشان هنرمند، جلیل ضیاءپور و بهروز گلزاری به نقاشی مجلسهای شاهنامه پرداختند. در حدود بیست تابلوی نقاشی آنان که بر اساس متن شاهنامه و نه بر پایه و تقلید تصاویر قدیمی، کشیده شده بود، در سال 1356 ش در مشهد به نمایش گذاشته شد و بعضی از آنها در جزوة راهنمای نمایشگاه چاپ و منتشر شد.در سال 1351 ش بنیاد مجلهای به نام سیمرغ را بنیان نهاد که اساساً اختصاص به تحقیقات دربارة شاهنامه داشت و پنج شماره از آن (1351ـ1357 ش) منتشر گردید. پس از انقلاب اسلامی 1357 بنیاد شاهنامه با یازده مؤسسة فرهنگی دیگر در مؤسسة مطالعات و تحقیقات فرهنگی («پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی * » کنونی) ادغام شد.
1393-01-01T00:00:00Zدانشنامه نگاریرودگر, قنبرعلیhttp://yetl.yabesh.ir/yetl1/handle/yetl/43089842025-10-19T06:46:04Z1393-01-01T00:00:00Zدانشنامه نگاری
رودگر, قنبرعلی
نگارشِ گونهای از کتابهای مرجع، حاوی اطلاعاتی کلی و همهجانبه از همه دانشها یا طیف معیّنی از علوم یا دانشی خاص، که در دوره جدید در قالب الفبایی تدوین میشود.
1393-01-01T00:00:00Z